a lotous sprout ...

Posted by angel (..., Iran) on 11 August 2009 in Abstract & Conceptual and Portfolio.

ببین خانم !
مرگ که عادت نمی خواهد .. دستانت را می بوسی ، لبانت ، بدن ِ لختت را ! جفت کفش های کهنه ات ، صدایت ، بغض هایت ، سرفه هایت .. دمادمی ِ خاطراتت .. دوربینت .. عکس هایت ... کامپیوترت ! دارایی ات ! دنیا یت ! همه و همه ... را !
ببین خانم !
مرگ که گریه ندارد ! شیون هم ! باید هایت را می گذاری سر ِ طاقچه ی لا مذهب ِ دلت .. نباید هایت را هم ! جفت تیله ی چشمانت را می کنی نثار ِ کلاغ ِ آسمان تا دیگر دل ِ بیچاره ای را نبرد زیر ِ خاک !
عروسک هایت از آن خیابان ! تا شاید آدمیان روح یادشان آید .. مدادهایت هم تلافی ِ هر چه خط ِننوشته
اتاقت را هم سیاه رنگ کن ! با خال های صورتی که خل و چل جلوه کند شادی ات را !
دور ِ دیوارهایش را گل بگیر
پنجره را سفت ببند ... پرده را بکش ! چراغ را خاموش کن
گل ِ خشک یادت نرود ها! سر تخت ! روی میز
ببین دخترم !فرشته ! عروسکم !خانمم ! لعنتی ! زیبا ! زشت ! احمق ! بار خاطر ! یار خاطر ! یا هر آنچه شدی یا کرده اندت یا بودی ! فرقی نمی کند ! مرگ که اسامی حضور غیاب نمی کند !
ترسی هم ندارد!
درست و حسابی می نشینی لب ِ چنگالهایش !
غسل اشک هایت که دادمت ! یکی از همین لباس عروس های پشت ویترین که چشمک می زنند کفنت !
می بلعدت
ببین عزیزم ...
حالا تو مرده ای
ترسی داشت؟
نداشت !
مرده ای !
به همین راحتی !

angel